L`Officiel| home | contact | producten | publicatielijst | testimonials | Vondelpark | columns | media |
|---|
L`Officiel
Marlène Dumas, Egyptische kunst, Vincent Van Gogh, Haute Joaillerie, Piet Mondriaan, oude meesters, Gerrit Rietveld, antieke meubels, moderne klassieken, van eeuwen vóór Christus tot aan gisteren geschilderd of gefilmd, het was allemaal te koop van zeven tot zestien maart 2008 in ons eigen Maastricht. De opoffering van Iphigenia van Jan Steen wisselde voor acht miljoen euro van eigenaar. Maar ook voor een paar meier nam je iets moois mee naar huis.
´De beste beurs in Europa,´ zegt een gesoigneerde en zwaar beringde dame overtuigd. Brigitte Strehler is eigenaar van een galerie in grafische kunst uit de zestiende, zeventiende en achttiende eeuw in Sindelfingen. Ze is hier om te kopen. ´Ik hoor ook van mijn collega´s dat de verkoop in schilderijen en gravures heel goed loopt. Dat verwondert mij niet, deze beurs is goed verzorgd, fantastisch.´ Is mevrouw al in de juwelenallée geweest, in een van de smaakvolle stands van de grote huizen Buccellati, Bulgari, Chopard, Graff en Hemmerle of bij een van de handelaren in antieke sieraden zoals Hancocks, Phillips of Van Kranendonk Duffels? Bij Graff is een gele diamant te koop, vraagprijs zeven miljoen. Nee, juwelen koopt Frau Strehler hier niet, en die Cartier-ring is een familiestuk.
In een paar zinnen bewijst Mattias Duyves uit Amsterdam zich een belezen cultuurkenner en scherp observator. ´Bij de galeriehouders heb ik maar één paar sportschoenen gezien en al helemaal geen iPod. Verder zijn het lakmuiltjes en gelaarsde katten in mooie kaplaarzen tot net onder de knie, heel elegant. Veel figuratieve kunst hier, Pieta´s met Jesus onder de blik van zijn moeder, maar geen heilige Sebastiaans. Zelfs op de Griekse beelden en vazen kan ik niets scabreus of pikants ontdekken, terwijl het publiek me toch anders ingaf. Wat mij ook verbaast, is het ontbreken van muziekinstrumenten of Haute Couture, dat is prachtige toegepaste kunst, en er staat hier toch voor een miljard aan objecten.´
Bij de Keulse kunsthandel Gordian Weber laat ik me meer vertellen over een collectie intrigerende bronzen ringen, met aandoenlijke, fijn gemaakte mensfiguren. Het is kunst van de Amlash, een volk uit Iran, uit de eerste eeuw voor Christus. Minuscuul vakmanschap in gebruiksvoorwerpen en juwelen van zoveel generaties geleden wekken bewondering en emotie.
Tijdens de ´preview´ op donderdag, is de vaderlandse adel hier ruim vertegenwoordigd. In het comité van aanbeveling veel ambassadeurs. Nu, aan de koffietafel wil Jos Dolhain, een architect uit Limburg, zijn mening graag ventileren als ik hem titel van het blad toon. Hij vindt de beurs een verademing, alles in de juiste proporties. ´Grote musea gebruiken schaamteloos veel ruimte en geld, terwijl daar niets van waarde hangt. Al die zalen met maar één schilderij…´ Ik mag hem gerust citeren. Zijn tafeldame verklapt dat ze ook wel eens kóópt op de Tefaf, nu ja, dit jaar niet. Misschien nóg niet. Inderdaad, de beurs is een mèr à boire. De catalogus is niet te tillen, maar gelukkig werpt een personal caddy zich op die me ook voorziet van plastic bekertjes water uit de waterkoelers en lekkernijen uit brasserie, àla carte-restaurant of champagnebar.
Vier voetbalvelden vol kunst en antiek. Het stratenplan, bedekt met dempend tapijt, weerspiegelt de internationale allure: Fifth Avenue, Champ Elysées, Odeons Platz, Puerta del Sol, Rembrandt Plein en Vrijthof. Dan trekt de herkenbare kadrering van een Mondriaan de aandacht. Het lijkt het laatste, gevonden blaadje uit een klein schetsblok, maar wel zeer herkenbaar van de hand van de meester. Naar de prijs vergeet ik te kijken want verderop lonkt een Tàpies en het ´Laatste Avondmaal´ van David La Chapelle. Te midden van een Amerikaanse streetgang breekt Jesus het brood. The International Herald Tribune wijdt er een flinke bijlage aan en is ook met een stand vertegenwoordigd. Journaals, kranten en week- en vakbladen laten zich niet onbetuigd, deze beurs is hot.
´Dit is alleen maar top, anders kom je er ook niet in,´ beweert een dame met Vlaamse tongval. ´Een prachtige mix van oud en modern,´besluit ze. Ik strijk neer op een comfortabele bank en sla het publiek gade. Een enkeling draagt haar kerstjurk met glimmers, roesjes, wild kanten kousen en stiletto´s. De nationale regenjackcultuur dringt hier amper door, men kléédt zich voor Tefaf. De slimmerik draagt – subtiel - slechts zijn bijzondere horloge bij zijn nonchalante, doordeweekse werkmanspak van goede, soepel vallende, zachte en peperdure stof. Exclusief voor het oog van de kenner… Een beeldschone golddigger moet het koud hebben in haar gouden top en heupbroek. Lieve jongedames in blauwe mantelpakjes enquêteren de bezoekers. ´Bent u hier voor het eerst?´ `Nee, kind, ik kom hier al twintig jaar, minstens.´ ´Koopt u hier ook?´ ´Zeker, maar dit jaar niet.´ Nóg niet.
Appel, Miró, Léger, Renoir, Ernst, Baselitz, Picasso, Chagall, de videokunst van Bill Viola, Crespi, Van Ruysdael en Van Ruisdael – Salomon en Jacob – Van Rijn en Van Ostade, Van Goyen, Toorop, alle overbekende Nederlandse straatnamen uit de schilderswijken zijn rijkelijk vertegenwoordigd. Ik droom weg bij een dressoir van verschillende soorten hout, waaronder ebben, met ingelegd, gegraveerd ivoor. En dan ligt daar dé ring bij de Londense galerie in Aziatische kunst van Ben Janssens. Ik ben werkelijk verbaasd dat bij dit object nog geen rode stip geplakt is.
© Annemarieke Weber
Reportage in: L´Officiel, nummer 6, juni 2008, pagina´s 96 en 97
Elisabeth Taylor ging naar bed met haar Chopard-collier, zó verliefd was ze er op. Haar body guard had een slapeloze nacht, het collier was geleend voor een filmpremière en had alweer teruggebracht moeten zijn. De volgende dag kocht La Taylor haar lieveling. Dit is maar één van de anekdotes uit het vermaarde juweliershuis Chopard.
Depuis 1860, in 2010 bestaat het huis Chopard 150 jaar. Het topmerk is al dertig jaar in Nederland vertegenwoordigd en huist sinds twee en een half jaar in de Amsterdamse P.C. Hooftstraat.Manager Arabel van Butzelaar vertelt enthousiast en beeldend terwijl ze de zeer uiteenlopende collectie op fluwelen plateau´s toont. In een doolhof spelen zes witte en één zwarte diamant verstoppertje. Met zo´n hanger van achttien karaat wit goud hoef je je niet te vervelen op vliegvelden. Naast de dansende diamanten uit de Happy-collectie ligt een collier met klassiek brioletslijpsel uit Chopards Haute Joaillerie. De analogie dient zich aan: een danser van moderne balletten bereikt slechts perfectie als hij klassiek geschoold is. Van Butzelaar beaamt dit: ´Het binnenwerk van onze L.U.C.-horloges is uniek, en professionals vinden ze van binnen dan ook nóg mooier dan van buiten. Deze klasse in haute horlogerie bereik je alleen als je zowel goudsmid als horlogemaker bent. We mengen ons eigen goud en zijn springverenspecialist.´ Op de kunst- en antiekbeurs Tefaf, voelde Van Butzelaar zich dan ook in haar element. ´Op deze superinternationale beurs draait het om het kunstambacht. Chopard laat hier zien waar het huis voor staat en wat het kan. Sommige van onze stukken beschouw ik als kunstobjecten, en dat klopt ook want de Tefaf-keurmeesters van de Vetting Committees zijn zeer streng. Zelfs tijdens de beurs houden ze steekproeven om de kwaliteit van kunst en antiek te waarborgen.´
Van Butzelaar adviseert klanten op gevoel, gemengd met nuchterheid. ´Voor Nederlanders moet een juweel bijzonder en tegelijk draagbaar zijn dus kiezen zij meestal voor ingetogen. Ik zoek altijd naar een afspiegeling van de persoonlijkheid van degene die het gaat dragen en stel me voor dat die zich heerlijk kleedt, dat de schoenen kloppen bij de tas, of de manchetknopen bij het horloge. We hebben trouwens parfums en heel mooie accessoires, dat weten veel mensen nog niet: tassen, dassen, zonnebrillen en zelfs een chique hondenvoerbak met bewegende, gouden botjes. Komt iemand voor een cadeau voor de achttiende verjaardag van zijn kind, dan probeer ik samen iets uit te zoeken dat bij de dertigste verjaardag ook nog mooi is. Wat heb je aan de emoties van je ouders in je juwelenkistje? Het is zo heerlijk om sieraden te dragen, zeker die met een sentimentele waarde.´
Chopard is sponsor van goede doelen - en werkt samen met José Carreras voor de International Leukaemia Foundation en met Elton John en zijn AIDS Foundation - en een graag geziene gast op internationale evenementen. Op de rode loper van Cannes of de Globe Awards verschijnen Hilary Swank, Sharon Stone, Scarlett Johansson, Andie MacDowell, Charlotte Rampling en Gong Lee met Chopard-juwelen. In Nederland vertolkt acteur Huub Stapel de rol van ambassadeur. Hij reikte de prijs uit voor het Horloge van het Jaar 2007, de Two 0 Ten van Chopard. Bij de klassieke autorace Mille Miglia in het Italiaanse Brecia krijgen alle deelnemers een horloge met hun persoonlijke startnummer. In Monaco poseert prins Albert tijdens de formule 1 races met de limited edition van de Grand Prix de Monaco Historique, er zijn er maar honderdvijftig van gemaakt, compleet met windwijzer / ? chronograaf chronometer ??, vulpen en manchetknopen. De sterren van het asfalt zijn een Alfa Romeo 8 C uit 1933, een Mercedes SKK uit 1929 en een Ferrari 212 met het bouwjaar 1952. Volgens Van Butzelaar is het het handwerk en de ingenieuze techniek van schroefjes en de moertjes - zowel onder de motorkap als achter de wijzerplaat - waardoor autoliefhebbers ook vaak een heel specifieke en persoonlijke voorkeur hebben voor een goed horloge.
Chopard is van oudsher een productiebedrijf. In 1963 namen Karin en Karl Scheufele het huis over. Dochter Caroline ontwerpt met haar sprankelende persoonlijkheid de luxe juwelen, ze houdt van glimmend en blinkend. Haar man Fawaz Gruosi is kenner van de moeilijk te slijpen zwarte diamant. Zoon Karl-Friedrich leidt de horlogedivisie in Fleurier. In de jaren zeventig startte het huis met haar boetiekconcept. Nu zijn er wereldwijd honderd boetieks, waarvan er tweeënveertig direct in handen zijn van de familie.
© Annemarieke Weber
Interview in: L´Officiel, nummer 6, juni 2008, pagina´s 84, 85 en 86, uitgeverij
Editions Jalou, Paris