Column, boekrecensie en feitelijk avontuur in één weekbladartikel

Hollywood

Hij tilt zijn hemd op en laat me een gapende wond zien. Het is middernacht op de Rozengracht. Seconden geleden kwam ik aanfietsen. Ik zag een jongen met een briefje in zijn hand, hulpeloos gebarend op de grens van straat en stoep. Andere fietsers die niet stopten, en hij die zijn handen in wanhoop ten hemel hief.

Waarom ben ik wél gestopt? Het is middernacht op de Rozengracht! Is het de city marketing van ‘welcome to Amsterdam’, dat we de toeristen eens een beetje fatsoenlijk moeten gaan ontvangen in onze prachtige stad? In mijn naïveteit dacht ik: op dat briefje staat een adres en ik help die jongen even. Ik wijs hem de weg. Tenslotte ben ik in een euforische stemming. Ik heb net van de briljante filmmaker Paul Ruven geleerd dat elk verhaal een oplossing heeft, als je maar alle stappen erin schrijft.

De jongen knauwt in knerpend Amerikaans dat hij gestoken is. Ja, dat heeft hij me net laten zien. Dat hij in het leger heeft gezeten. Nou, dat vind ik geen aanbeveling. Ik zie nu ook dat hij stijf staat van het testosteron en waarschijnlijk ook nog van de genotmiddelen die Amsterdam zo aantrekkelijk heten te maken voor toeristen. Op dat briefje staat natuurlijk helemaal geen adres, maar hij zoekt wel een logeeradres voor vannacht. Het boek ‘Het Geheim van Hollywood’ brandt in mijn rugzak. Als ik de filmtheorie van Ruven en Batavier goed begrepen heb, dan sta ik nu midden in ‘het extreme plan’. Hoogste tijd voor de volgende stap: de ‘herevaluatie’.

‘Ga naar het Leger des Heils’, opper ik. Daar komt hij net vandaan en de Amerikaanse ambassade wilde hem ook al niet helpen. Mijn angst groeit. En toch verloopt dit verhaal helemaal volgens de ‘gouden succesformule’, de ondertitel van het boek van Paul en Marian. Ik ben nu bij stap 6, mijn plan 3 heeft net hopeloos gefaald. Alle alternatieve adressen om met goed fatsoen van deze jonge Amerikaan af te komen, slaat hij me uit handen. Zijn huid spant strak om de spierballen van zijn bovenarmen. Zijn ogen schieten vuur. Hij vraagt geld.

Nu moet ik een keuze maken, tot inzicht komen en ter plekke de oplossing verzinnen om te krijgen wat ik nodig heb. Daar hoor ik een vertrouwde stem uit de hemel boven de Rozengracht. Annie M.G.! ‘Elk verhaal eindigt goed, als je er maar op tijd mee ophoudt.’ Op dit uur van de nacht is mijn Amsterdamse portemonnee uit voorzorg altijd leeg. En op die gapende wond zie ik nu een helende korst. ‘Sorry, I can’t help you,’ zeg ik kordaat en fiets naar huis.

Telegraaf lokale media