Avanta uitgever Reed Elsevier| home | contact | producten | publicatielijst | testimonials | Vondelpark | columns | media |
|---|
Interviews over beleggen en auto´s
Recensies over film, klassieke muziek, moderne dans, fotografie en beeldende kunst
Avanta uitgever Reed Elsevier
Stralend zoenen Diane Elshout en Frank Händeler elkaar. Hun buiken en borsten hijgen na. De spierbundels onder de zacht glanzende huid van Elshout komen tot rust. Time out. Haar machtige dansdij, zichtbaar door de asymmetrie van haar kostuum, maakt eindelijk pas op de plaats. Stomach / time out is gedanst, applaus. Stomach, de maag als plaats waar de emotie verteert en transformeert. De maag die zich spant, spasmen vertoont, beweegt als een marionet, verslapt, opspeelt, herkauwt en peristaltische bewegingen maakt.
Samuel Beckett, de Ierse meester van het absurde theater, wordt genoemd als inspiratiebron. Als geen ander voert hij mensen ten tonele die maar om elkaar heen draaien in eindeloze pogingen een werkelijk, menselijk contact te maken. Maar keer op keer zijn slechts tijd en plaats - als toevalligheden - het enige wat hen werkelijk bindt. Het duet van Elshout en Händeler toont deze wanhopige pogingen tot toenadering. En juist als hun lijven elkaar raken, ze zich in elkaar strengelen in hun persoonlijke dansidioom, ontstaat de grootste ontroering.
“Er is een moord gepleegd en ik ben de detective. Ik doe forensisch onderzoek en analyseer alles met associatieve logica.” Rezy Schumacher (48) spreekt met veel verbeelding over de manier waarop ze haar werk aanpakt. Samen met Berthe Spoelstra (32) is zij dramaturg van Come Back, een Ma Flodder-achtig familiedrama van de jonge Ierse schrijfster Hilary Fannin (29) dat op de planken wordt gebracht als coproductie van De Theatercompagnie en Het Groote Hoofd. “Dit stuk gaat bovenal over liefde. En het is ook erg grappig,” volgens beide dramaturgen.
Dramaturgen spelen hun rol aan het begin en het einde van het productieproces. Ze zijn bij de eerste voorlezingen en het bespreken van de thematieken. Daarna verlaten ze de acteurs en regisseur. Ze keren terug bij de doorlopen en try-outs. Schumacher: “Een dramaturg verwoordt. Alles. Het belangrijkste wat je doet is vertellen wat je ziet. Aan de regisseur en de acteurs. Je zit langs de kant als een “supertoeschouwer” die in staat is te verwoorden wat hij ziet. Met jouw vocabulaire help je de acteurs.” Spoelstra vult aan: “Wij stellen ook de stomme vragen.” Schumacher: “En wij doen voorstellen, maar de acteurs en regisseur vinden zelf de oplossingen vanuit hun eigen specialismen.”
“Mijn ambitie is dat mensen naar mij luisteren. Het is zulke mooie muziek!”, zegt basgitarist Esther Steenbergen. In eigen beheer bracht Steenbergen een cd uit met prachtige, ingetogen en rustgevende solomuziek: Bach Suites for violoncello, played on a fifth-bass guitar. De klankkleur van de grote kwint-basgitaar, neigt naar de cello.
“Ik heb alles zelf geregeld. Ik had geen zin om te smeken bij een platenmaatschappij, want de cd-wereld ligt op zijn gat door internet en het zelf branden. Na de opnames kwam er een hele wereld op me af, opeens moest die cd verkocht worden. Ik was mijn eigen platenmaatschappij geworden en moest zorgen voor promotie, verkoop, uitnodigingen en posters. De technicus, opnameleider, editor, fotograaf en hoesontwerper waren zo enthousiast dat ze hun prijzen schappelijk hielden. Het is ook hun kindje geworden. Gelukkig kon ik ook een distributeur overtuigen door heel vaak aan zijn kop te zeuren. De productie van de cd kwam zo toch nog op vijftien gulden per stuk. Iedereen verdient er wel iets aan, behalve ik. Maar het is zo heerlijk om te doen! Als de cd helemaal niet verkocht, had ik hem toch willen maken.”
Bach Suites for violoncello, played on a fifth-bass guitar.
Verkrijgbaar in de betere muziekwinkel of bestellen: ehs@sinoprodukties.demon.nl
Als je bij Galina Oestvolskaja (1919) aanbelt, doet ze niet open. De mensenschuwe Russische componist schrijft als een vogelverschrikker in een afgedragen trui en een armetierig kamertje van twee bij drie haar bovenmenselijke en overweldigende noten, die snijden door de ziel. Toch zijn er altijd weer mensen die aanbellen. Biografen of journalisten die het werk, de kunstenaar en daarmee uiteindelijk ook zichzelf willen leren kennen. Die hardnekkige aanbellers zijn de dienende intermediairs tussen kunstenaar en publiek.
Bibliotheken zijn volgeschreven met duidingen van De Kunst, zoektochten naar het wezen van de mens. De twee wezens in het kunstwerk, de universele, afgebeelde mens en de persoonlijke mens in de hoedanigheid van de kunstenaar. De kunstenaar verraadt zijn wezen door de keuze van het onderwerp en de intensiteit en intentie van de afbeelding.
De foto’s die Rieneke Dijkstra maakte van Olivier Silva tonen ook een zoektocht. Zowel van de zeventienjarige jongen als van de fotograaf. De jongen zoekt naar zingeving en meldt zich aan bij het vreemdelingenlegioen. Dijkstra onderzoekt de metamorfose. Als ik haar bel om dat te verifiëren zegt ze vermoeid dat ze geen interviews meer geeft. “Schrijf maar een recensie.” Ik zie een lieve knul op de eerste foto en kanonnenvlees op de laatste. Wat bezielde deze puber? Zou hij nog leven, vraag ik me af. Moet ik dan maar Bin Laden bellen, of ik Olivier even aan de lijn kan krijgen? Ik zou de lezers zo graag laten weten wat hier achter zit.
Een bronzen beeld voor duizend piek, dat is vrij uniek. Bij beeldengalerie Cantera in Utrecht kun je ze kopen. “De prijs van een beeld hangt af van de hoeveelheid brons die erin is verwerkt,” zegt eigenaar Ina van Peperstraten. “Zes jaar geleden bedacht ik dat het aardig zou zijn om beelden van duizend gulden aan te bieden in de feestmaand. Wel walgden sommige kunstcritici van mijn Hema-achtige folder. Ze schreven smalend over uitverkoop en supermarktidee. Maar dit concept werkt. Sommige kunstenaars maken speciaal voor deze expositie beelden, anderen doen iets van hun prijs af.
Mensen kopen een beeld bij speciale momenten in hun leven. Een promotie, een afscheid, een bruiloft en soms – heel treurig – bij het verscheiden van een dierbare. Een beeld op een graf. Alle beelden zijn bedoeld voor een bijzonder moment en daarom maken de gevers er ook vaak een verhaal bij vol symboliek.”Vleeshal, Haarlem. T 023 - 511 57 75, www.franshalsmuseum.nl
Avanta, januari 2002, jaargang 17, nummer 1, uitgever Reed Elsevier (EBI)
• Recensie moderne dans: Peristaltisch duet – (Diane Elshout / Frank Händeler)
• Interview toneel: Supertoeschouwer speelt detective – voorstelling Come Back
De Theatercompagnie/ Het Groote Hoofd
• Interview klassieke muziek: Prachtig Bach – (cd Esther Van Steenbergen)
• Recensie foto-expositie: Kanonnenvlees – (foto’s Rieneke Dijkstra)
• Interview beeldenexpositie: Levensverhalen in brons – (galerie Cantera Utrecht)